Nuffnang Advertisment

Followers

Friday, 24 October 2014

PERANAN GOLONGAN BERPENDIDIKAN AGAMA

BINCANGKAN PERANAN GOLONGAN BERPENDIDIKAN AGAMA DALAM GERAKAN NASIONALISME DI TANAH MELAYU PADA AWAL ABAD KE-20 MASEHI.

PENGENALAN

Gerakan kesedaran yang pertama digerakkan oleh mereka yang berpendidikan agama dari Timur Tengah. Mereka menerima pengaruh dan ilham dari gerakan Reformis Islam yang diketuai oleh Syed Jamaluddin al-Afghani dan Syeikh Muhammad Abduh. Mereka menggunakan majalah al-Manar sebagai alat untuk menyebarkan pembaharuan mereka.

Kaum Muda bermatlamat untuk memajukan bangsa Melayu berasaskan perjuangan agama Islam. Lidah rasmi yang pertama bagi Kaum Muda ialah al-Imam. Antara para pemimpin umatnya ialah Syeikh Tahir Jalaluddin, Syed Syeikh Ahmad al-Hadi, Hj. Abbas bin Mohd Taha dan Syeikh Mohd. Salim al-Kalali.

Selain itu golongan berpendidikan pondok yang dikenali sebagai Kaum Tua juga berperanan dalam mencetuskan kesedaran sosial di Tanah Melayu pada awal abad ke-20


PERANAN GOLONGAN BERPENDIDIKAN AGAMA

Matamat perjuangan Kaum Muda ialah memajukan kaum Melayu berasaskan ajaran Islam yang sebenar iaitu berpandukan al-Quran dan hadis. Mereka bermatlamat untuk membebaskan orang Melayu dari amalan-amalan taklid buta serta amalan khurafat serta bidaah. Semua amalan inilah yang menghalang kemajuan orang Melayu. Pengamalan Islam yang sebenarnya merupakan jawapan kepada segala masalah sosial, ekonomi dan politik yang dihadapi oleh orang Melayu.

Kaum Muda menekankan kepentingan sistem pendidikan bagi kemajuan orang Melayu. Pendidikan adalah kunci kepada kemajuan. Kaum Muda melihat pendekatan pendidikan dari sudut yang lebih liberal. Pendidikan dalam kalangan kaum perempuan juga dipentingkan. Selain menekankan kepentingan pendidikan agama, pendidikan bercorak moden seperti penekanan bahasa Inggeris juga dititikberatkan.

Di dalam aspek politik Kaum Muda bersikap anti penjajah dan bersikap tidak mahu bekerjasama. Kaum Muda mengacak penjajah Inggeris kerana gagal memberikan pendidikan yang cukup dan seterusnya memajukan orang Melayu.

Kaum Muda juga bersifat anti birokrasi elit Melayu. Raja-raja dan para pembesar Melayu diingatkan supaya memelihara kepentingan orang Melayu. Mereka diseru agar melakukan sesuatu seperti menubuhkan persatuan bagi menggalakkan pendidikan dan pembangunan ekonomi. Kaum Muda turut menuntut orang Melayu menceburkan diri dalam bidang perniagaan, menubuhkan koperasi danmenggunakan sistem kemudahan di bank.

Kaum Muda menjadikan akhbar dan majalah sebagai saluran perjuangan mereka. Antaranya ialah Al-Imam. Al-Imam diterbitkan di Singapura bulan Julai 1906. Ia satu penerbitan bulanan dan dihentikan penerbitannya pada Disember 1908. Tujuan al-Imam ialah untuk mengingatkan mana yang lalai dan menjagakan mana yang tidur dan menunjukkan mana yang sesat dan menyampaikan suara yang menyeru dengan kebajikan kepada mereka (orang Melayu ).

Selain itu tedapat juga akhbar dan majalah lain yang menjadi medan kepada idea dan penulisan Kaum Muda, Neraca (Singapura, 1911-1915), AI-Ikhwan (Pulau Pinang, 1926-1931), Saudara (Pulau Pinang, 1928-1941), dan Edaran Zaman (Pulau Pinang, 1925-30)

Selain akhbar dan majalah Kaum Muda juga menjadikan masjid dan surau sebagai saluran perjuangan mereka. Antaranya ialah Madrasah Al-lkbal yang dibuka pada 21 November 1907. Melalui madrasah ini, mata pelajaran yang bukan bersifat keagamaan seperti bahasa Inggeris, bahasa Melayu, Matematik, Geografi, dan Sejarah telah diperkenalkan bersama mata pelajaran bersifat keagamaan.

Madrasah-madrasah lain yang turut diasaskan oleh Kaum Muda ialah seperti Madrasah AlHadi (Melaka 1917), Madrasah Muhammadiah (Kota Bahru 1917), dan Madrasah Al-Diniah (Kg Lalang Perak, 1924)

Idea perjuangan Kaum Muda mendapat tentangan daripada golongan yang berpendidikan pondok. Golongan ini dikenali sebagai Kaum Tua. Kaum Tua kerap mengkritik Kaum Muda melalui akhbar Lidah Benar dan Suara Benar. Kaum Muda telah dianggap sebagai kurang ajar dan tidak bertata susila. Kaum Tua menentang Kaum Muda kerana kegiatan dan idea-idea Kaum Muda ini menggugat kedudukan mereka sebagai elit agama di dalam masyarakat Melayu sama ada di peringkat negeri mahupun di peringkat kampung-kampung.

Para mufti telah mengeluarkan fatwa yang mengutuk Kaum Muda sebagai kafir dan Qadiani. Kaum muda telah dilarang untuk. berkhutbah dan memberi syarahan di masjid. Terdapat beberapa penerbitan Kaum Muda yang diharamkan penyebarannya di beberapa negeri.


KESIMPULAN


Kesimpulannya, Kaum Muda memainkan peranan penting dalam mencetuskan kesedaran sosial dalam kalangan orang Melayu. Biarpun idea dan seruan Kaum Muda kerap dikritik oleh Kaum Tua, namun sumbangan kedua-dua golongan ini sebenarnya sangat bermakna.



Wednesday, 22 October 2014

PERKEMBANGAN PKM DI TANAH MELAYU DARI TAHUN 1930-1960 M

Pengenalan

Fahaman atau ideologi komunis mula tersebar di Tanah Melayu dalam tahun 1920-an melalui cawangan-cawangan Parti Kuomintang dan pihak komunis dari negara China. Fahaman ini mula menyusup masuk ke dalam pertubuhan-pertubuhan buruh, kesatuan-kesatuan sekerja, sekolah-sekolah malam dan orang perseorangan.

Akhirnya pada tahun 1927, pihak komunis telah menubuhkan Parti Komunis Nanyang dan kemudiannya ditukar kepada Parti Komunis Malaya (PKM) pada tahun 1930. PKM telah menjalankan kegiatannya berpusat di Singapura. Matlamat penubuhan PKM adalah untuk menggulingkan kerajaan British dan menubuhkan sebuah kerajaan Republik Komunis Malaya.

Perkembangan PKM di Tanah Melayu boleh dibahagi kepada  4 tahap perkembangan iaitu tahap 1 (1930-1941), tahap 2 (1941-1945), tahap 3 (1946-1948) dan tahap 4 (1948-1960). Pelbagai usaha telah dilakukan oleh kerajaan British untuk menangani ancaman komunis di Tanah Melayu dari tahun 1930 hingga tahun 1960.


Perkembangan PKM di Tanah Melayu

Tahap 1 (1930-1941)

Pihak kerajaan Inggeris telah mengharamkan PKM pada tahun 1930 sebaik sahaja PKM ditubuhkan kerana ideologi perjuangan serta matlamat PKM yang bertentangan dasar kerajaan Inggeris. Pada tahun 1931, beberapa pemimpin komunis telah ditangkap oleh pihak polis Singapura termasuk ejen Comintern, Joseph Dacroux dan 14 pemimpin komunis yang lain.

Bergerak secara sulit dengan menyusup ke dalam kesatuan sekerja, sekolah persendirian dan pertubuhan belia dan menubuhkan kader-kader di kalangan kaum buruh.

Kemelesetan ekonomi pada 1930-an telah menyebabkan PKM mendapat sokongan rakyat. Ia berjaya rnenggembeling kesatua-kesatuan sekerja untuk melancarkan permogokan. Sepanjang 1936-1937, pemogokan paling hebat ialah di Batu Arang yang melibalkan 6 000 orang buruh. Ramai pemimpin komunis dibuang ke negara China dibawah ‘Banishment Ordinance Act’.

Sebelum tahun 1937, tidak ramai orang Cina yang memberi sambutan kepada PKM. Namun selepas kekalahan China dalam Perang China-Jepun (1937-1941), PKM berjaya menyebar perasaan anti-Jepun dalam kalangan orang Cina di Tanah Melayu untuk menyokong perjuangan mereka.

Pengaruh komunis menjadi kuat semula dengan memupuk perasaan anti-Jepun dan semangat kecinaan semasa perang Cina-Jepun 1937. PKM berjaya mengumpul $ 256 juta di antara 1937- 1942 membantu China rnenentang Jepun dan keahlian PKM pada 1939 telah meningkat seramai 37 000 orang.

Tahap 2 (1941-1945)

Tahap kedua merupakan zaman Perang Dunia Ke-2,  pihak komunis melarikan diri ke dalam hutan. Di zaman ini, PKM telah bekerjasama dengan pihak British dalam menentang Jepun. Kerajaan British telah bertindak membebaskan ramai pemimpin-pemimpin komunis yang dipenjara sebelum ini. Dasar PKM bekerjasama dengan British semasa Perang Dunia Kedua menjadikan pengaruhnya semakin meluas.

Hasil kerjasama ini telah membawa penubuhkan Malayan People Anti Japanese Army (MPAJA) yang menentang Jepun secara gerila. MPAJA mendapat bantuan makanan, ubatan, bekalan alat senjata dan latihan ketenteraan dari ‘Force 136’ dan sekolah latihan khas 101 di Singapura untuk melatih tentera MPAJA.

Tahap 3 (1945-1948)

Selepas tamat Perang Dunia Kedua dan sebelum tentera British kembali semula ke Tanah Melayu, PKM dan MPAJA mengambil alih pemerintahan selama 14 hari. Dalam tempoh itu, tentera komunis yang dikenali sebagai ‘Bintang Tiga’ bertindak kejam untuk membalas dendam kepada penduduk tempatan yang dituduh bekerjasama atau bersubahat dengan tentera Jepun.

Setelah British kembali semula, Tanah Melayu ditadbir oleh Pentadbiran Tentera British (BMA). Pada bulan Disember 1945, BMA telah mengarahkan MPAJA menyerahkan semua senjata dan membubarkan pasukan gerila yang ditubuhkan semasa pendudukan Jepun.

Walaupun arahan itu dipatuhi tetapi tidak semua senjata yang diserahkan kerana sebahagian besar senjata dan bekalan makanan masih disembunyikan di hutan. Tindakan MPAJA meletakkan senjata itu lebih merupakan satu langkah simbolik untuk menggambarkan yang PKM berjuang di atas landasan perlembagaan.

Tahun 1945- 1948 merupakan tahun perjuangan PKM secara perlembagaan.  Pada 1945, PKM diiktiraf sebuah parti yang sah oleh kerajaan British dan menubuhkan cawangan-cawangan di beberapa buah bandar. Pada Disember 1945, kerajaan British membubarkan MPAJA dan diganti dengan ‘Old Comrades Association’.

Selain kesatuan sekerja, PKM juga menyusup ke dalam pergerakan politik berhaluan kiri. PKM menjadi tenaga penggerak dalam menyatukan golongan kiri dengan menubuhkan gabungan PUTERA-AMCJA untuk menentang Malayan Union. PUTERA mewakili parti politik orang Melayu yang berfahaman kiri dan AMCJA mewakili kaum bukan Melayu. Semua pertubuhan di bawah naungan PKM, kecuali MIC telah diresapi atau bersimpati dengan komunis dan menjadi pertubuhan barisan hadapan PKM.

Gabungan PUTERA-AMCJA rnengemukakan cadangan perlembagaan yang dinamakan ‘Perlembagaan Rakyat Tanah Melayu’ pada tahun 1947. Cadangan itu digubal dalam persidangan yang dihadiri oleh wakil-wakil gabungan PUTERA-AMCJA, tetapi ditolak oleh British yang meneruskan usaha menubuhkan Persekutuan Tanah Melayun bagi menggantikan Malayan Union.

PKM juga meresap ke dalam kesatuan-kesatuan buruh dengan menubuhkan semula persatuan Buruh Am dan Persatuan Belia Demokratik Baru. Pada 1947, PKM melancarkan kira-kira 300 permogokan untuk melemahkan ekonomi Tanah Melayu. Sebanyak 291 mogok diadakan dan melibatkan seramai 69 000 pekerja.

Pada tahun 1948, PKM berjaya mengawal 117 daripada 289 buah kesatuan sekerja yang berdaftar. Sebanyak 86 buah kesatuan sekerja lagi dilihat cenderung menyokong PKM. Keadaan ini membimbangkan Inggeris kerana PKM mempunyai harapan cerah untuk menguasai hampir semua kesatuan sekerja.

Perpecahan berlaku dalam PKM apabila Setiausaha PKM, Lai Teck disyaki ejen-ejen kerajaan Inggeris dan melarikan wang parti. Kemudian diambil-alih oleh Chin Peng yang menjalankan dasar militan untuk mengambil-alih  Tanah Melayu.

Tahap 4 (1948-1960)

Walaupun MPAJA dan PKM bekerjasama dengan British semasa pendudukan Jepun tetapi selepas perang, British enggan menerima PKM. Sejak itu bermulalah penentangan PKM terhadap British di Tanah Melayu yang membawa kepada pengisytiharan darurat pada bulan Jun 1948.

Darurat ialah istilah yang digunakan untuk merujuk kepada keadaan huru-hara di Tanah Melayu akibat kebangkitan komunis antara tahun 1948-1960. Kekacauan itu dicetuskan oleh PKM yang berjuang untuk menubuhkan sebuah negara komunis secara kekerasan di Tanah Melayu.

Menjelang pertengahan tahun 1948, kegiatan PKM semakin ganas dan terlibat dalam banyak pembunuhan. Antara Oktober 1945 hingga Disember 1947, PKM melakukan sebanyak 191 pembunuhan. Dalam enam bulan pertama tahun 1948, sebanyak 107 pembunuhan lagi dilakukan.

Kemuncak keganasan telah berlaku pada 12 Jun 1948 apabila tiga orang pemimpin Parti Kuomintang dibunuh di Johor dan pembunuhan tiga orang peladang Eropah dalam masa satu hari di Sungai Siput, Perak pada 16 Jun 1948. Akibat penistiwa ini, Pesuruhjaya Tinggi British, Sir Edward Gent bertindak dengan mengisytiharkan darurat di Sungai Siput dan beberapa buah tempat di Johor pada 18 Jun 1948. Kemudian diikuti dengan pengisytiharan darurat di seluruh Tanah Melayu dan di Singapura pada 23 Jun 1948.

British rnenguatkuasakan Undang-undang Darurat di seluruh Tanah Melayu serta mengharamkan PKM dan semua pertubuhan di bawah naungannya. PKM meneruskan kegiatannya secara gerila melalui gerakan ‘bawah tanah’.

PKM mempunyai dua pertubuhan iaitu ‘Bintang Tiga’ yang melancarkan perang gerila menentang Inggeris dan ‘Min Yuen’ merupakan pertubuhan awam yang menjalankan kerja propaganda untuk mendapat sokongan awam, sumber makanan, kewangan dan ubat-ubatan untuk membentuk Republik Komunis Tanah Melayu.

Perjuangan PKM ketika ini melalui tiga peringkat iaitu melumpuhkan ekonomi Tanah Melayu, menawan kawasan terpencil dan akhir sekali perang terbuka dengan kerajaan Inggeris untuk menguasai Tanah Melayu.

Pada Oktober 1951, Sir Henry Gurney dibunuh di Bukit Fraser. Pada Jun 1953, PKM mengarahkan ahlinya supaya tidak lagi menggunakan kekerasan untuk mendapat sokongan rakyat. Pada 1954, 6 304 ahli komunis telah terbunuh, ramai yang ditangkap, menyerah diri dan berundur ke kawasan sempadan Tanah Melayu-Thailand.

Pada 1955, rundingan diadakan di Baling, Kedah yang dihadiri oleh Tengku Abdul Rahman, David Marshall dan Tan Cheng Lock bagi pihak kerajaan, manakala pihak PKM pula diwakili oleh Chin Peng dan Rashid Maidin tetapi rundingan ini gagal. Pengaruh komunis semakin berkurangan selepas Tanah Melayu mencapai kemerdekaan pada 1957. Pada tahun 1960, ancaman komunis tidak lagi dirasai dan pada Julai 1960 kerajaan telah menarik balik darurat.


Kesimpulan


Walaupun beberapa taktik dan dasar telah digunakan oleh PKM untuk mendapat sokongan dan bantuan rakyat tempatan atau menguasai politik, ekonomi dan sosial Tanah Melayu tetapi gagal kerana tindakan-tindakan kerajaan Inggeris seperti Rancangan Templer dan Briggs dan kerjasama kaum yang melemahkan perjuangan komunis.



SUMBANGAN MACAPAGAL DI FILIPINA

Pengenalan

Presiden Diosdado Macapagal Pangan merupakan Presiden Filipina yang ke-9 (1961-1965). Beliau dilahirkan pada 28 September 1910 di Lubao, Pampanga dan meninggal dunia pada 21 April 1997 akibat kegagalan jantung, paru-panu, dan komplikasi buah pinggang di Makati Medical Center. Beliau dikebumikan di Libingan ng nada Bayani.

Beliau merupakan anak kedua daripada empat orang adik-beradik. Bapa beliau bernama Urbano Macapagal dan ibunya Romana Pangan. Beliau dikenali sebagai ‘budak miskin’ dari Lubao, Pampanga dan menggunakan nama samaran ‘Tidak Rasuah’.

Beliau mendapat pendidikan awal di Elementary School Lubao dan memperoleh kelulusan valedictorian pada tahun 1925 serta lulus dengan kelas kedua tinggi di Sekolah Tinggi Pampanga pada tahun 1929.

Beliau telah melanjutkan pelajaran ke University of Santo Tohias dalam jurusan undang­-undang dan menamatkan pengajiannya pada tahun 1936. Setelah itu, beliau mengajar dan memperoleh Ijazah Sarjana Doktor Undang-undang Sivil dan Ph.D. Ekonomi di universiti yang sama.

Setelah tamat pengajian, Macapagal menjadi peguam, menjadi ahli Kongres, menjadi ahli Dewan Rakyat pada tahun 1948, beliau berkhidmat sebagai setiausaha kedua di Kedutaan Filipina di Washington, D.C.  Beliau juga merupakan wakil Filipina ke Perhimpunan Agung Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu sebanyak tiga kali.


Sumbangan

Politik

Presiden Macapagal telah memainkan peranannya dalam pembentukan MAPHILINDO. Melalui MAPHILINDO, Filipina telah menjalin hubungan yang lebih rapat dengan Negara jiran seperti Malaysia dan Indonesia. MAPH1LINDO ialah pergabungan bukan politik yang dicadangkan dan ia merupakan pencapaian yang penting sebagai pembuka jalan untuk mewujudkan Persatuàn Negara-negara Asia Tenggara (ASEAN). MAPHILINDO telah digambarkan sebagai persatuan serantau yang akan mendekati isu-isu kepentingan bersama dalam semangat persaudaraan.

Presiden Macapagal telah memfailkan tuntutan Filipina ke atas Sabah (Borneo Utara) sebagai sebahagian dan wilayah Filipina kerana ia telah diberikan sebagai hadiah kepada sultan Sulu oleh sultan Brunei. Tuntutan ini telah dikemukakan oleh Macapagal pada 22 Jun 1962.

Presiden Macapagal juga telah memujuk Kongres agar rnenghantar tentera ke Vietnam Selatan pada akhir tahun 1965. Walau bagaimanapun, cadangan ini telah disekat oleh pembangkang yang dipimpin oleh Presiden Senat, iaitu Ferdinand Marcos.

Ekonomi

Beliau telah memperkenalkan pembaharuan dalam undang-undang tanah negara, menghapuskan kawalan pertukaran mata wang asing, mengawal keuntungan yang keluar, dan memperkenalkan kawalan harga serta mengurangkan pengangguran. Tujuannya ialah untuk menyekat rasuah, meningkatkan pengeluaran makanan, dan melaksanakan sosioekonomi yang berani. Namum, tujuan beliau banyak dihalang oleh Kongras Filipina yang dikuasai oleh parti saingan beliau, iaitu Parti Nasional.

Beliau juga telah memperkenalkan Kanun Tanah Pertanian Pembaharuan 1963. Melalui kanun ini, beliau telah melakukan pemansuhan penyewaan dan program reformasi tanah sebagai usaha untuk memerangi kemiskinan secara besar-­besaran. Beliau menandatangani pemansuhan tersebut pada 8 Ogos 1963, bertujuan untuk menghapuskan perhambaan terhadap penyewa tanah kepada kebebasan dan keselamatan petani di tanah milik mereka. Walau bagaimanapun, beliau gagal dalam melaksanakan reformasi tanah.

Beliau juga telah menghapuskan kawalan pertukaran mata wang dan membenarkan peso Filipina diapungkan di pasaran pertukaran mata wang percuma. Pada 21 Januari 1962, selepas bekerja selama 20 jam berturut­-turut akhirnya Presiden Macapagal berjaya menandatangani dekri Bank Negara yang memansuhkan kawalan pertukaran dan mengembalikan negara kepada perusahaan bebas.

Presiden Macapagal juga mewujudkan Pentadbiran Pekerjaan Asas (EEA) sebagai usaha untuk menyelesaikan masalah pengangguran yang juga merupakan salah satu masalah utama semasa pentadbirannya. Kerajaan telah memberi bantuan dengan menyediakan lebih banyak peluang pekerjaan untuk penduduk Filipina bagi membolehkan mereka mengatasi masalah kemiskinan dan meningkatkan ekonomi negara.

Presiden Macapagal juga memperkenalkan program sosioekonomi yang berlandaskan ‘kembali kepada perusahaan bebas dan swasta’ akan meletakkan pembangunan ekonomi Filipina di tangan usahawan swasta dengan campur tangan kerajaan yang minimum. Oleh itu, Undang-undang Perdagangan Runcit Kebangsaan telah diwujudkan untuk memecahkan monopoli oleh perniagaan asing yang menguasai perdagangan runcit Filipina.

Presiden Macapagal turut memperkenalkan program Pembangunan Bersepadu Lima Tahun yang bertujuan untuk pemulihan segera kestabilan ekonomi; membela nasib golongan rakyat biasa; dan mewujudkan asas yang kukuh untuk pertumbuhan masa depan. Dengan itu, beliau telah berjaya mencatat kemajuan ekonomi yang stabil dan pertumbuhan KDNK tahunan purata pada 5.15% bagi tahun 1962-1965.

Sosial

Presiden Macapagal juga telah menukar tarikh kemerdekaan Filipina dari 4 Julai kepada 12 Jun. Ini kerana 4 Julai ialah tarikh Amerika Syarikat memberikan kemerdekaan kepada rakyat Filipina sedangkan 12 Jun ialah tarikh Filipina mengisytiharkan kemerdekaan mereka sendiri daripada penjajah Sepanyol pada tahun 1898.

Pada 12 Mei 1962, Presiden Macapagal telah menandatangani proklamasi yang mengisytiharkan 12 Jun setiap tahun sebagai cuti umum khas untuk memperingati pengisytiharan kemerdekaan daripada Sepanyol, iaitu pada 12 Jun 1898. Walaupun pada 12 Jun 1898, Filipina belum lagi bebas sepenuhnya kerana kemudian dijajah pula oleh Amerika Syarikat yang ketika itu berjaya mengalahkan Sepanyol, tetapi bagi rakyat Filipina mereka sudah mendapat kemerdekaan.


Presiden Macapagal juga telah memulakan penggunaan bahasa Filipina dalam semua urusan rasmi kerajaan, kelayakan diplomatik, diploma, sijil dan dokumen lain yang masih diteruskan sehingga kini. Beliau juga menggalakkan penggunaan bahasa kebangsaan mereka sebagai bahasa rasmi yang digunakan dalam semua acara cara komunikasi dan untuk semua dokumen.



"Segala kandungan dalam blog ini adalah untuk panduan kepada pelajar sejarah dan guru mengajar sejarah STPM. Tidak dibenarkan ada unsur plagiat atau dipindah ke blog lain. Thank You atas perhatian dan sokongan semua....."

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...